Coraz więcej dzieci ma zaburzenia związane z obszarem mowy. I te mogą być różnorodne, w każdym przypadku jednak dość mocno wpływają na sposób porozumiewania się dziecka i zrozumiałość jego mowy dla otoczenia.
Dużo dzieci ma problemy z wymawianiem konkretnych głosek. Wśród nich znajduje się sporo dzieci niewypowiadających głosek dźwięcznych. Jakie są odmiany mowy bezdźwięcznej? Dzieci z zaburzeniami mowy nie wypowiadają głosek dźwięcznych z wyjątkiem: r, l, m, n, ł, najczęściej zastępując je głoskami bezdźwięcznymi.
Zaburzenia mowy występować mogą samodzielnie lub współistniejąc z innego rodzaju deficytami mowy. Mowę bezdźwięczną można podzielić na dwie grupy. Pierwszą z nich stanowi mowa bezdźwięczna całkowita, objawiająca się całościowymi zaburzeniami mówienia z zakresu głosek bezdźwięcznych. Do tego istnieje jeszcze mowa bezdźwięczna częściowa, w której dziecko potrafi rozróżniać głoski dźwięczne i bezdźwięczne, a stosuje je w parach przeciwstawnych.
Przyczyn mowy bezdźwięcznej może być dużo. Zalicza się do nich m.in. niedosłuch, problemy z ogólną koordynacją czy uszkodzenia centralnej części układu nerwowego.
W jakiej postaci może występować mowa bezdźwięczna? Przede wszystkim jako deformowanie głosek, używając ich półdźwięcznych postaci lub opuszczanie głosek dźwięcznych, nazywane mogilalią.
