Mieszkańcowi krajów zachodnich może się wydawać, że języki chiński i japoński są niemal identyczne. Jakie są między nimi różnice? Gdzie używa się języka chińskiego a gdzie japońskiego?
Język chiński w przeciwieństwie do japońskiego jest językiem tonicznym. W takim języku każda sylaba posiada określony ton, który polega na odpowiedniej modulacji głosu podczas artykulacji.
Jest to o tyle istotne, że ton w języku tonicznym pełni rolę dystynktywną. Oznacza to, że decyduje o znaczeniu danego wyrazu. Nie należy języka tonicznego mylić z językiem posiadającym akcent toniczny. W języku japońskim akcentowana sylaba wypowiadana jest wyższym tonem niż pozostałe. Akcent toniczny może pełnić rolę dystynktywną, ale nie zawsze tak się dzieję, dlatego pod względem fonetycznym, japoński jest językiem prostszym niż chiński
System znaków również może wydawać się zbliżony w obu językach, jednakże, o ile w dzisiejszym japońskim w użyciu jest blisko 2000 znaków, o tyle w chińskim jest ich prawie 19000.
Język chiński jest językiem urzędowym w Chińskiej Republice Ludowej, na Tajwanie i w Singapurze. Posługuje się nim ponad 840 mln osób. Język japoński jest używany przez 130 mln mieszkańców Japonii i japońskich imigrantów.